a way of life

 

Archief

Weer een dag met laag water?

dinsdag 20 juni 2006

We starten de dag met nieuwe moed en hopen op een iets betere waterstand dan we gister hadden. En het lijkt er eerst wel even op maar al gauw werden we uit onze droom gehaald. We lagen weer eens vast op de bodem. En dit ging nog een paar keer door tot we in de laatste 8 pandjes kwamen die zijn dieper en erg kort 600 meter per pand. En hier kregen we de Despatch te verwerken die hier nog niet zo bekend was naar zijn zeggen. Hij vond dat er veel kracht bij moest komen om een passage mogelijk te maken als het niet vanzelf gaat wat hier meestal het geval is. Eerst ging het goed maar toen we vast lagen dacht hij het met kracht te moeten oplossen. Dat lukte ook wel maar hij bracht zich zelf er erg mee in de problemen. Met al dat geweld eindigde hij dwars in het kanaal en kon even niet meer vooruit of achteruit. Wij hadden het geluk dat we stevig op de bodem lagen en na even achteruit te draaien waren we weer los.

Terwijl hij nog een tijdje lag te worstelen. Wij worstelen ons door die laatste paar panden heen en komen bij sluis 1 en mogen door de tunnel. Dat scheelt de volgende dag want het duurt toch gauw een drie uur voor je aan de andere kant bent en het was al 17:00 uur geweest dus dat was wel even prettig. Het is een vervelende tunnel want het schip wil maar niet bij de glijstrip blijven en hij duurt ook nog eens 4,8 km lang. Aan de andere kant aangekomen varen we door naar de eerste sluis in de afvaart. Deze zien we om +- 20.45 uur,  we glijden er heen en kijken met de verrekijker hoe we het beste aan de boven zijde van de sluis vast kunnen maken. Zien een grasmachine aan de kant staan een vrouw loopt enigszins nerveus rond een man rent langs de waterkant pakt de machine en zet deze weg en rent vervolgens het huis in. Komt er weer uit rennen en de vrouw roept  iets van mon mari, mon mari. We hadden al een tijdje geen schroef meer in het werk om rustig naar de sluis te drijven, heel af en toe even in het werk om even een correctie aan te brengen. We maken het schip vast bij de deuren en zien dat er twee brandweer auto´s aankomen en deze roepen motor uit. Ze beginnen gelijk te zoeken. We hebben ze onze twee pikhaken toe geworpen en zijn alles onder water gaan controleren ook rond het schip. Er komen nog meer auto´s  aan maar deze keer met duikers, drie stuks en een trauma team en de nodige politie. Onder het schip wordt gezocht en rondom het schip maar in eerste instantie vind men niets en we stellen hun voor om het schip in de sluis te trekken en daar vast te maken om vervolgen de verlaten open te zetten. Zodat alles daar naar toe stroomt. Dat idee wil men dan ook tot uitvoer brengen tot een duiker met een levenloos lichaam boven komt wat hij schuins achter naast het schip vond. De man die nog maar twee maand met pensioen bleek te zijn was het gras aan het maaien en is in het water gevallen kon niet zwemmen en is verdronken op een plaats waar hij kon staan. Het levenloze lichaam heeft nog tot 23:45 naast het schip gelegen in het gras nadat men een poging had gedaan hem te reanimeren. De politie wou een verklaring van ons hebben van wat wij ervan gezien hadden. We zouden het schip de volgende morgen maar even aan de kant moeten leggen en op het bureau komen. Echter dit is minder makkelijk gedaan dan gezegd daar je op die manier het hele kanaal blokkeert. We proberen dit uit te leggen en dit wordt niet helemaal begrepen. We willen jullie ook wel op halen was hun antwoord. Dit was echter geen optie. Er zijn twee vrachtschepen in de opvaart die we morgen gaan tegen komen. Dus dit is geen goed plan. Stellen voor dat wij gewoon doorvaren en zij alles klaar maken en aan boord komen. Dit alles zou ´s morgens plaats moeten hebben. Maar ging uiteindelijk niet door. Vervolgens wilden ze Suzanno ophalen en later weer terug brengen. Ook niet zo´n handige oplossing. Dus alles maar weer over de telefoon tussen het sluisjes varen door verteld. Uiteindelijk kwamen ze met zijn tweeën aan boord om 15:30 uur. We hebben er even 20min. in de sluis op moeten wachten om drie formulieren te ondertekenen. We hebben nog geinformeerd of er al sectie was gepleegd om te constateren of de man een hartaanval of een beroerte had gehad. En dat was inderdaad gebeurd maar geen van beiden was aan de orde. We hadden die bewuste nacht erna allebei beroerd geslapen je ziet voortdurend die beelden voor je. We hadden de man gelukkig niet met de kimmen of de schroef geraakt. Het is echt afgrijselijk als je dit van zo dicht bij mee maakt. We hadden op deze dag de 21ste ook nog twee passages de eerste ging volgens het boekje, vast komen te zitten en dan maar even een gezellige babbel maken. De schepen gaan vanzelf weer drijven na 15 min. en daar maak je dan gebruik van door even de schroef erop en er weer af te doen. Zo kwamen we steeds weer een paar cm verder. We hebben even over de gebeurtenis gesproken en deze mensen bleken de man erg goed te kennen. Ze hadden het al gehoord. Zoiets gaat als een lopend vuurtje door de panden. Vlak voor de avond kregen we de Deavanos nog die lag 1.95 m diep. Dus hier wachten we even op, op een stuk waar ze vorig jaar gebaggerd hebben. Dit gaat nog beter, we raken elkaar niet eens. We liggen wel even stil om wat info uit te wisselen over de Marne en gaan vervolgen weer verder. Doen nog een sluis en maken aan een telefoonpaal vast voor de nacht. vertrekken weer en varen de rest van de dag lekker door om aan het einde van de dag vlak voor een brug vast te maken aan een luxe motor bij een halte voor jachtjes. Dit is niet normaal om dit te doen en krijgen dan ook veel bekijks. We doen dit erg rustig en leggen het schip stil om het vervolgens met de hand vast te trekken tegen het andere schip met twee touwen aan de wal en 1 op het scheepje. Het ziet er wat bizar uit maar het is de enige mogelijkheid. De volgende ochtend duwen we het schip richting het midden van het kanaal zonder de schroef te gebruiken anders dansen alle jachtjes in de haven. Het gaat feilloos. De mensen op die jachten waren om 06:30 ook al wakker om dit gade te slaan want je weet maar nooit. Maar ze hebben van ons geen last gehad. Het is nu dan en Suzanno is jarig. Ik pluk een leuk klein bloemboeketje op de sluizen. En die krijgt ze dan van mij. Verder hadden we het idee opgepakt om iets eerder te stoppen en lekker uit eten te gaan in Villier waar ze een vis restaurantje hebben op een idyllische plek aan het water. Dat leek ons wel leuk maar dit werd een flop we konden nergens vastmaken. Dus dit houdt ze nog tegoed. We liggen nu ook niet ideaal. We moeten morgen vroeg eerst een stuk achter uit want er komt weer een geladen omhoog. Deze hebben we vorig jaar leren kennen doordat hij ons op een wilde manier met veel brute kracht aan ons voor bij moest en daar waren we niet zo blij mee. Dus zijn benieuw hoe dat morgen gaat maar dat zijn zorgen voor morgen. Suzanno wil iedereen die haar met mailtjes, smsjes, digitale kaarten en telefoontjes heeft verblijd hartelijk bedanken. Ze vond het hartverwarmend, dat geeft toch wat speciaals aan deze dag. We wensen jullie een fijn en zonnig weekend toe

 
Powered by CMSimpleRealBlog
smiley smiley