a way of life

 

Archief

Woerden een leuke bestemming.

maandag 24 april 2006

Bonsoir mes amis et famille Nadat we leeg zijn gekomen in Woerden hebben we eerst even in NL rond gebeld of er werk liep of op korte termijn te verwachten viel. Dit was dus niet het geval en hebben daarom gelijk gebeld met de franse beurs omdat we in de computer op het bord in Douai een mooie reis hadden zien staan en deze gelijk maar hebben aangenomen. We moesten echter nog wel even zwaaien in het plaatsje Woerden en dit doe je min of meer in de jachthaven. Het past allemaal precies als de jachten bezitters de boel niet hebben vol geparkeerd. Het is de tijd dat vakantie krachten voor de bruggen worden ingewerkt. En zo eentje kreeg ik aan de lijn. Hij was zo zenuwachtig dat hij niet eens luisterde waar hij moest zijn. Zijn enige gedachte was volgens mij: Ik moet zorgen dat ik zo snel mogelijk bij de brug kom. Maar ja welke brug dat had hij dus niet gehoord. Ik vertelde dat we bij de silo lagen en net leeg waren gekomen en dat we in de jachthaven graag even wilden zwaaien, ja ja ik kom er aan was het antwoord. De weg er naar toe is op zich al heel bijzonder want je vaart zo dicht bij de huizen langs dat je zo´n beetje kunt zien wat voor ontbijt de mensen genieten. Bij de brug aangekomen werd het wachten want er kwam niemand. Na zo´n 20 minuten dacht het “licht”, geïrriteerde hulpje: zal ik dan toch maar even gaan kijken bij de andere brug of ze misschien toch daar zijn. En ja hoor daar lag warempel een schip te wachten. Krijg je ook nog naar je hoofd geslingerd waarom je niet verteld hebt welke brug. Nou een discussie met een dergelijk onervaren iemand is dus weinig zinvol. Want die is te zenuwachtig dat hij zijn vakantie baantje verliest. Tja die krijgt het nog zwaar van het zomer met al die jachtjes die hij moet gaan bedienen. Na dan uiteindelijk toch te hebben kunnen zwaaien gingen we op weg richting Bodegraven. Zo nu en dan rabbelde er wat door de schroef, gelukkig zonder ellende te veroorzaken. We troffen het met het weer want als het zonnetje je vergezeld tijdens de reis ziet alles er toch veel mooier uit. Je ziet de kale bomen plaats maken voor gevulde takken met een frisse zacht groene waas van gebladerte. Wat is het voorjaar toch mooi. De natuur lijkt wel helemaal door het dolle het is iedere ochtend om half 4 al een gekrakeel van je welste. Ja daar word je echt wakker van. Mannetjes eenden scheren vlak voor de kop van het schip langs op zoek naar het vrouwtje. Vrouwtjes proberen tevergeefs te ontkomen aan de natuurlijke drang van de andere sexe en verzuipen bijna ter plekke onder het geweld. van de voortplantingsdrang.  En zo is alles en iedereen in de ban van het voorjaar. We overnachten ´s nachts in de haven de Wachte in de buurt van ´s Gravendeel. Dit weliswaar met een onderbreking want we hadden niet gezien dat de plaats waar we waren gaan liggen niet bepaald voor ons bedoeld was. Een heel klein kegeltje had ons moeten waarschuwen echter het was ons ontgaan met tot gevolg dat we om 24.00 werden gewekt en gewaarschuwd door een havendienst boot met het verzoek toch maar even te gaan verliggen. En zo geschiede. Gelukkig konden we de slaap wonderwel snel weer oppakken. Donderdagavond lagen we in Lovendegem een plaatsje na de eerste sluis in Belgie (Evergem). Vrijdag in Courchelette vlak bij Douai en zaterdag ochtend om 12.00 op de laadplaats. We moesten hiervoor nog wel voor slechts 3 bruggen en een sluis balast zetten. De hoogte is volgens PC Navigo 3.70 echter de sluismeester gaf aan dat dit tegenwoordig 3.98 is. Piet was voor Kortrijk opvarig begonnen met wat balast te zetten voor de Budabrug waar we leeg niet onder door kunnen. Dit hebben we direct na Kortrijk getracht er weer uit te pompen. Echter op een gegeven moment zag Piet dat er geen water meer kwam en dat ook het motortje niet meer liep en dat was eigenlijk wel vreemd want lang alles was er nog niet uit. In de machinekamer komend dacht Piet eerst maar eens kijken wat de hulpmotor doet als ik hem weer aanslinger. Wel toen werd heel gauw duidelijk wat er aan de hand was. Hij kreeg de volle waterlaag over zich heen, want er bleek een scheur te zitten in het leer wat vorig jaar nog was vervangen. Het water was onder tegen het luchtfilter gespoten en op de combinatie water en gasolie willen motoren helaas nog steeds niet lopen. Het feit dat de luchtfilter water had gepakt en daardoor was stilgevallen was eigenlijk zo raar nog niet want anders had het listertje(kattekop) naar alle waarschijnlijkheid het water uit het ruim de machinekamer in gepompt en ja daar waren we vast niet vrolijker op geworden. Gelukkig is ook daar wel weer een alarm voor (bielsalarm) maar toch het geeft zoveel extra werk en daar zit je nou niet bepaald op te wachten. Dus Piet had weer een reparatie klusje van het weekend. De ervaring van de vorige keer kwam goed van pas en de halve koe (stuk leer welke we vorig jaar hadden aangeschaft) die in de machinekamer ligt ook. We hebben een vlotte lege vaart gehad naar Frankrijk, maar waar moeten ze nu eigenlijk naar toe zullen jullie wel denken. Wel we komen noordwaarts en wel naar Meppel vanaf Marquion. Dit was maandag 24ste te melden aan de kade en dat betekent dan in de regel dat je dinsdags kunt laden. Zondags heeft Piet de schroef nog even bevrijd van een rugzak die we hadden opgepikt tesamen met wat touw. Ja ook in NL op de ondiepe vaartwateren zoals bij Woerden ben je echt een baggermachine. Maar de boel is weer verwijdert dus kunnen we weer met een schone lei verder. We hadden echter gebeld dat we zaterdags de 22ste er al zouden zijn en geïnformeerd of ze ons niet de maandag al konden vol gooien. En zo geschiede vandaag. We hadden de Rose d´Or voor die vanochtend om 08.00 begon met laden. Wij konden om 10.00 naar de overkant en om 10.30 ging de pijp er in en begonnen ze ons te laden dat ging lekker vlot met tot gevolg dat we om 13.20 al voeren. Piet heeft het schip gelijk maar even afgespoeld want het was een stoffig tarwetje. Plus dat we na de regenbui van vannacht ook al zo´n beetje op de hulk leken want we waren helemaal groen uitgeslagen van het stuifmeel wat er in de lucht hangt. Moesten gelijk aan jouw denken Hakse, het zal wel weer raak zijn, vreselijk hoor. Zijn even aan geweest in Douai om het connossement op de bus te doen want in Marquion was die net dicht toen ik hem wilde verzenden (rare tijd 11.30). Maar goed bij de ammarage de flers (het fietsenrek voor de schepen) in Douai zit in een zijstraatje vlak aan het water een postkantoortje bij de bakker in. Je moet het wel weten want anders loop je er zo aan voorbij omdat je dit nou niet bepaald verwacht. Die gekke fransen. Na een kwartiertje oponthoud hadden we de trossen al weer los en proberen nu om op het gemakje bij de sluis Don te komen. Dat is de eerste sluis na Douai.

 
Powered by CMSimpleRealBlog
smiley smiley