a way of life

 

Archief

12 uur verlaten we de Oranjesluizen

woensdag 22 februari 2006

Rond 12 uur verlaten we de Oranjesluizen aan IJsselmeerzijde. De waarschuwingen zijn ingetrokken en ook al is dan het water nog lang niet rustig, we trekken er op uit. Er staan nog beste golven maar het is redelijk goed te doen. We maken er een beste dag van en varen naar onze losplek in Zwolle, alwaar we ´w avonds om 23.00 aankomen. Dat laatste stuk in het donker vanaf schokkerhaven was voor ons beidjes nieuw. Ik herkende het eerste stuk van vroeger met het vogeleiland waar je stuurboord uit moet. We hadden een voldaan gevoel na 2 malle dagen van eerst een reparatiedag en daarna nog eens een winddag. Geen dag is gelijk. Donderdag gemeld maar ze gaan ons vandaag niet leegmaken want er liggen nog 2 grote. Zo hebben we de tijd om even te buurten met de vorige eigenaar van ons schip die maandags vanuit IJmuiden over het IJsselmeer ging naar Zwolle. Als we geen pech hadden gehad waren we gezamenlijk overgegaan maar dat lukte even niet. Ze komen gezellig op de koffie en nemen de kinderen mee die erg benieuwd waren hoe het schip er nu uitziet. Volgens mij vonden ze het wel erg kleurig en daar moesten ze denk ik wel even aan wennen. De roef herkenden ze ook niet meer helemaal terug omdat deze nu meer in de houtsfeer was gehuld. Maar ze vonden het wel knus. ´s middags als ze de haven binnenvaren hebben we inmiddels de Roxana opzij, die hier ook moet lossen. Gezellige man, zijn vrouw gaat op de fiets even de stad in en hij komt effe een bakkie thee bij ons drinken. Daarna bezoeken we de grote Provolare een mooi schip die inmiddels ook al is omgedoopt in de kleuren van de Provolare. Het schip heeft een mooie ruime woning waar iedereen volop van geniet. De kinderen hebben mooie ruime kamers en zijn daar erg blij mee. Anneke is bezig in de keuken, waar uit heerlijke geuren je tegemoet komen van een versgemaakte hache. Ze laat enthousiast ons de andere ruimtes bewonderen. De stuurhut is prettig ruim waar je word overspoeld door tig knopjes en het me een hele toer lijkt om te weten waar alles voor dient. Ook Albert laat alles met gepaste trots zien en je kunt merken dat ze gelukkig zijn met hun nieuwe keuze. Het is voor hun ook allemaal erg veranderd nu ze niet meer zo vaak in het grind zitten en de routes en ladingen veel gevarieerder zijn geworden. ´s avonds komen Bonnie en Rika uit Ide gezellig bij ons op bezoek en kunnen we weer eens gezellig bijkletsen. Als ze wat jonger waren geweest dan had hun het varen ook wel wat geleken. Hij is ook van heel wat markten thuis en iemand die zijn gouden handjes wel weet te laten wapperen. De volgende ochtend willen ze Agrifirm al bijtijds beginnen met lossen en daar zijn ze een mooi tijdje zoet mee. We beginnen vast rond te bellen en besluiten om een reis te nemen die we in Dld moeten laden. Het is ijzersulfaat van Bremen naar Creil. De prijs wordt vastgesteld en de tonnen ook, echter de bevrachter kan de laadplek niet meer bereiken en ook de ontvanger is reeds naar huis. Deze moeten aangeven wanneer er geladen kan worden en wanneer de vracht kan aankomen. Dus dat is nog even een verrassing. Wij willen het liefst uiterlijk dinsdag laden, want gezien de omloopsnelheid is hoe eerder hoe beter. Wij moeten alleen even iemand zien te vinden die minimaal matroos is. En na wat belrondes die niet het beoogde resultaat hadden bel ik met Jochem die met zijn Toos in Delfzijl woont en wellicht dat die iemand weet. Ik vertel ze onze nieuwe plannen. Nou dat was snel bekeken want hij weet wel iemand hij heeft er namelijk zelf erg veel oren naar, eindelijk even iets anders zo zegt hij. Het varen zit hem nou eenmaal in het bloed en als je aan de wal zit mis je het actieve leven van schipper zijn. En als er gevaren moet worden dan is er altijd actie en dat doet een mens opleven. Ze gaan zelfs boodschappen voor ons doen, want als we zondagochtend Delfzijl uit moeten, dan moeten we stevig door varen en dat doen we dan ook, maar dat betekent dat we geen tijd hebben om onze versvoorraad aan te vullen, die overigens tot een nul niveau is geslonken. Er staat een nare harde wind als we tesamen met de Roxana uit Zwolle vertrekken. We krijgen het schip zonder balast nauwelijks in de achteruit dus uiteindelijk gezwaaid en de sluis in. We zakken de IJssel af richting het IJsselmeer en bij Kampen moeten we wachten voor de brug alhoewel wij er wel onderdoor kunnen wil Barend liever een opening. Dus net als we de kop op de stroom hebben gelegd worden we door d brug aangeroepen dat we door kunnen komen. Van de wal af gezien (er staan mensen te kijken) moet het een vreemd gezicht zijn, 2 schepen die een pirouette draaien op de rivier. Na de ketelbrug scheidden onze wegen zich en vaart Barend naar Lelystad en wij naar de Lemmer alwaar wij laat in de Lemmer belanden. We moeten dwars op de sluis aanvaren en op het laatste moment hem erin mikken en dit alles met een aardige snelheid want anders is de wind je de baas. Ik weet precies op tijd het touw om de bolder te krijgen in een achtje nog wel en terwijl Piet achteruit tracht te draaien stop ik het schip tegelijkertijd af. Wat een team work dit zijn toch altijd weer de spannendste momenten en ben dan ook blij dat het als het moet ook altijd weer goed gaat. Je zal de sluisdeur maar rammen zonde van het mooie koppie. Het is altijd alle hands aan dek met zulke weersomstandigheden, ook als we de sluis uitkomen want de wind pakt ons op de zij en blaast ons regelrecht op het schip aan waar we naast moesten gaan liggen. We maken een hele mooie zachte en professionele landing maar hebben het zweet zo langzamerhand wel op het voorhoofd staan. De volgende ochtend is de wind nog steeds niet uitgeblazen en vertrekken we om 08.00. In Fonejacht tanken we nog even alles vol zodat we er even tegenaan kunnen. ´s avonds liggen we om 20.30 vast buiten de zeesluis van Delfzijl en om 2100 worden de boodschappen bezorgd. We slepen alles aan boord en gaan gezellig even een bakkie drinken. Omdat we vroeg weg willen maken we het niet te laat en Jochem en Toos gaan naar huis in een ijzig koude wind. En wij duiken tevreden maar moe in bed. De volgende ochtend zijn om 06.00 de touwen los en vertrekken we naar Dld. We hebben een lekker stroompje 21 km die ons in oostelijke richting voert. De overtocht verloopt rustig en de wind is een stuk minder heftig dan de dag ervoor. ´s avonds liggen we al in Oldenburg. De volgende dag krijgen we het lekker voor stroom op de Hunte alleen worden we zo´ n 12km voor Elsfleth overvallen door de mist. die met flarden begon op te steken. We gaan daarom bij Reithorne op de palen totdat het weer veilig is om de reis voort te zetten. Inmiddels hebben we Herr Ohm ook al aan de lijn gehad maar deze krijgt zo wel het laadbedrijf als de ontvanger niet te pakken. Hij biedt ons uiteindelijk een andere reis aan. De lading blijft hetzelfde alleen de laadplek en de losplek worden anders en we krijgen er nog een euro bij. Dus dan maar naar Nordenham om te laden voor Vailly sur L´aisne. Op zich ook een prima reis en we komen leeg op een plek waar je sneller weer aan de reis kunt komen zonder al te veel leeg te hoeven varen en dat is toch ook belangrijk. Dus we besluiten om het te doen. Hier komen we wel volledig op de zeewasserstrasse en daar voor is het schip volgens de duitse regelgeving niet helemaal klaar. Want in Duitsland hebben ze weer andere regeltjes. Het is de Weser waar we op moeten en deze kun je vergelijken met de Westerschelde. Breed, goed betond en onderhevig aan de wisseling der getijden. We komen mooi op tijd in Nordenham aan. We hebben onderweg een aantal waterpolitie bootjes gezien, die naar ons zwaaiden maar daar hield het mee op. We dachten die zullen wel langs zij komen en alles gaan controleren maar niets was minder waar. Dus dat scheelt toch weer mooi een paar bekeuringen, die we overigens wel ingecalculeerd hadden. Als we genoeg tijd zouden hebben gehad waren we van plan geweest om in Bremen alles in orde te maken maar alles verliep weer eens supersnel en we waren dinsdag morgen dan ook al weer geladen en konden na de papieren te hebben ontvangen al weer weg om elf uur. ´s avonds lagen we al weer in Esterwegen een mooi eind voorbij Oldenburg dus de volgende ochtend, woensdag zouden we al bijtijds in Herbrum kunnen zijn. En zo geschiedde, het eerste stuk zouden we tegen de stroom in moeten draaien maar vanaf Papenburg zou het lekker voor de stroom moeten gaan. Althans dat hoopten we, maar dit zat een beetje tegen, we waren toch nog zoals we al vreesden te vroeg uit Herbrum vertrokken. In Papenburg zagen we the Pride of Hawaï liggen die de motoren had draaien naar de schoorsteen te oordelen. Een immens groot cruise schip die met 1000 man personeel zal gaan varen. Als je bedenkt dat er 1000 gasten aan boord kunnen dan is dat even 1 op 1, dus een beste bezetting. Zo´n verblijf gaat dan ook wel een lieve duit kosten. Maar in de regel zijn het dan ook geweldige reizen die je er mee maakt alles inclusief echt super goed verzorgd. Onderweg kregen we weer typisch winterweer over ons heen. Hagel, sneeuw en notabene onweer, dan weer regen en tussen al deze buien door ook nog de nodige wind. Dus Koning winter is nog niet van de laatste stuiptrekkingen af. Bij het in de nabijheid geraken van Delfzijl was de haven ingang op een gegeven ogenblik niet meer te zien. Dus we waren blij met onze Win GPS zodat je precies kunt zien bij welke boei je vaart en hoe de stroming aan je trekt of duwt. En daarbij natuurlijk ook de Radar zodat je ook andere schepen in het vizier houdt. Altijd weer spannend, maar we kwamen weer behouden aan. Jochem had alles al gepakt en vertrok met gezwinde spoed, hij had klaarblijkelijk zijn Toos erg gemist, waardoor wij zonder oponthoud sneller dan we verwachtten ´s avonds al weer in Groningen lagen weliswaar pas om 23.00 maar zo konden we de volgende dag lekker uitslapen. Alhoewel dat tegenwoordig ook al vroeg op is, want je zit nu eenmaal in dat ritme. Donderdag gauw allerhande zaken voor het schip geregeld en de eerste voorraad maar weer eens aan boord gebracht. Tussen de bedrijven door de familie op bezoek en de nodige kennissen en dat is toch wel heel erg gezellig als je weer eens in Groningen bent. Het is echt thuiskomen en we genieten daar dan ook enorm van. Henri kwam ´s avonds gezellig op bezoek en onverwachts ook nog een oud collega van Piet, Harm Jan en Ellie en dat was ook echt hartverwarmend. Vrijdag nog de nodige afspraken bij langs en even een bloemetje en brief in Delfzijl afgegeven bij de buurvrouw van Jochem en Toos, omdat ze zelf in Friesland zijn.. Harry komt dit keer alleen met Cindy en blijft bij ons eten. Wellicht dat we in de Lemmer Johan nog even zien. Zaterdag een aantal klusjes aan boord gedaan en ´s middags lekker gegeten met Pa en Ma en de avond weer gevuld met een bezoekje aan Lourens en Marieke die hier vlakbij liggen met hun prachtige luxe motor. En zondag moesten we nog even de post ophalen en we wilden heel graag even een bezoek brengen aan Wilke en Hillegonda die tegenwoordig Pappa en Mamma zijn met hun inmiddels 16dagen oude Gwen een wolk van een baby . Alles was gezond en alles zat er dan ook op en eraan zoals het hoort en keurig afgewerkt Het is toch altijd weer een wonder zo´n liefs klein mensje. Het was vertederend om te zien hoe Piet de kleine in zijn armen sloot. Tja het is jammer dat dat voor ons niet was weggelegd, maar zo is het leven en je kunt niet alles hebben in het leven. Maar het is mooi dat je mag meegenieten. ´s avonds zijn Piet en Hakse nog druk in de weer om de computer weer in het gareel te krijgen en dat valt niet altijd mee. Maar na drastische schoonmaakwerkzaamheden zit het er allemaal weer op en doet hij het weer. Maandag na een enorm druk lang weekend proberen wij weer in het ritme te komen en varen naar de Lemmer alwaar we ´s avonds heel vroeg op bed duiken om even weer wat bij te tanken Helaas zien we daardoor Johan niet meer. Dus dat wordt de volgende keer weer Johan. Dinsdag hebben we een geweldig mooie rustige overtocht het zonnetje schijnt zowaar en we geraken zelfs nog in Vreeswijk. Woensdag is het weer beduidend minder aantrekkelijk door mist vertrekken we pas om een uur of half 10 en we besluiten de dag in de Volkerak. Nadat we onderweg de nodige hagel en sneeuwbuien hebben gezien. Donderdag drijven we naar Terneuzen alwaar we vastmaken voor de nacht om de volgende ochtend een bezoek aan de boekhouder te brengen. Vrijdag komen we nog aan Gavere, we hebben besloten om via de Schelde te varen omdat er nogal wat neerslag is geweest de laatste dagen en de Leie zich dan niet van zijn fijnste kant laat zien. Op de schelde loopt ook een aardig trekje maar deze is ondanks dat toch heel goed te doen. Nadeel is wel de hoge sluismuren waar de bolders op staan waaraan je vast moet maken. Dit in tegenstelling tot de leie waar de bolders netjes in de muur zijn gemaakt ietwat praktischer dus. Maar goed alles went, Piet doet het touw werk en ik het manoeuvreren en dit gaat gelukkig allemaal soepeltjes. We hebben ook nog eens het geluk dat het rustig is met de vaart dus dat scheelt ook in de sluizen. Zaterdagavond liggen we in Bleharies alwaar Piet de verleiding niet kan weerstaan om een echt belgisch frietje te nuttigen. Ik pas alhoewel hij verleidelijk ruikt en er ook lekker uitziet. De volgende dag worden we verblijd door het zonnetje en deze heeft al aardig wat kracht. Dus dat is al best wel puffen in de stuurhut met winterkleding aan. Maar de overgang is nog te groot om voor minder te gaan ik bedoel minder warme kleren dan wel te verstaan. ´s avonds liggen we aan Palluel de eerste sluis van het Canal du Nord. We hopen hier maandag een heel eind op te kunnen geraken. Dat lukt ´s morgens niet erg maar in de middag begint het wat beter te lopen. Het is overal wachten tot de sluis is omgezet er zit duidelijk wat voor ons uit. Er is weinig tegen vaart op een aantal pousseurs na. Dinsdagavond liggen we in Janville rond een uur of 17.30 . We besluiten hiertoe omdat we weten dat op de l´aisne voor de eerste sluis geen geweldige aanlegmogelijkheden zijn. Daarbij hebben we geen zin om hier in het donker te moeten knoeien. Morgen is er weer een dag.

We komen toch pas donderdag aan en of dat nu ´s morgens is of ´s middags dat maakt op zich niet zo heel veel uit. Als we woensdag op de rivier zijn merken we dat het pittig stroom maar we hebben de stroom tegen en dat is altijd een stuk prettiger. Niet zo zeer voor de gasolie maar wel om het schip goed op koers te houden bij de bruggen. En dit loopt dan ook prima. We bellen nog even met de sluis die na Soissons komt Villeneuf of we daar kunnen vastmaken. Het antwoord luidt ja hoor er is hier een kaaitje. Dat was er inderdaad echter naar alle waarschijnlijkheid niet bedoeld voor vrachtschepen want we bleven meer dan 2 meter uit de wal. Dus hebben we uiteindelijk maar aan een stuk ijzer wat uit de sluismuur stak vastgemaakt. Het blijft inventief zijn en hopen dat je nog iets in de trucendoos hebt zitten. Die malle fransen volgens mij hebben die hun kop er weinig bij als ze wat doen of wat bedenken. In ieder geval weten ze de zaken nooit echt goed af te maken. Donderdagochtend moeten we na de sluis van Celles (trapsluis 2 achter elkaar) nog een heel droog stuk en dan komen we aan in Vailly om 11.20. Alwaar ze al met de grijper klaar staan om ons te lossen. We zijn vrij snel leeg ondanks dat alles afgevoerd moet worden met vrachtauto´s 16.30. En dan begint het schoonmaakwerk. Dat is nog een hele klus want alles moet heeeeeel erg goed gespoeld worden en geboend. Er zitten veel ijzerdeeltjes in deze lading die snel tot oxydatie overgaan. Tesamen met water geeft het een reactie en komt er in weliswaar kleine hoeveelheden zwavelzuur vrij dus hier willen we wel graag vanaf. Het ruim komt er niet ongeschonden onder vandaan dus daar krijgen we wel weer wat werk aan. Maar eerst maar eens schoon maken. Ook buitenop wil de oxydatie achterblijven. We hebben een goedje waarmee je dat overigens redelijk makkelijk weg boent. We moeten zo wie zo met onze den aan de gang want onder de onderste bulb zitten hier en daar plekken met kennelijk kaal ijzer die met al het zoute water. Ook zo de nodige littekens achter laat. Dus hier maar eens met puur op boenen en ik moet zeggen dat het dan als sneeuw voor de zon vertrekt. Piet is druk doende in het ruim en dat begint er weer goed uit te zien. Het is wel een hele klus maar gezien het feit dat er in de naaste omgeving toch geen gram werk is. Kunnen we de tijd zo goed besteden. De maand maart is ieder jaar volgens kenners een hele slappe maand. Veel schepen en nauwelijks of geen werk. We hebben genoeg klusjes liggen, dus we vermaken ons wel.

 
Powered by CMSimpleRealBlog
smiley smiley