a way of life

 

Archief

Het kost wel veel energie.

zondag 12 juni 2005

12-6-2005

Tja gisteravond lagen we dus op een plek waar we geen contact konden maken met de satelliet. Dus het mailtje dan maar vandaag wegsturen. We gaan weer los, maar nu in de afvaart dus alsmaar afschutten. Weer een nieuw fenomeen voor mij. Nu krijgen we de touwen er wel om maar er niet althans moeilijker af. Na een aantal sluizen leer je het wel, een beste swieper met een draai erin en dan gaat het vaak wel........ of toch nog te vaak ook niet, maar we blijven erom lachen om dat onhandige gehannis. We hadden wat meer moeten droog oefenen. Alles gaat verder goed maar we zijn best wel moe na al dat gezwiep en die verrekte sluizen, die je van het eten afhouden. Toch ging dat vandaag al een stuk beter. De lege schepen vertrokken om 07.00. Drie in getal, dus we hadden nog even wat extra rust en dat was niet verkeerd. Volgens mij zijn we zo ongeveer dood geweest vannacht. Piet trachtte me te wekken en ik kon nog net de wenkbrauwen omhoog krijgen, maar daarmee gingen de ogen nog niet open. Alsof ze met bisonkit vastgeplakt zaten. Een douche doet wonderen. Na een kop thee en een bak muesli waren we echt ontwaakt en hebben we de trossen losgegooid.

Toen we bij de sluis kwamen stond die heel mooi op groen als teken dat ze wisten, dat we er aan kwamen. De laatste lege spits was er net door. Dus we waren mooi op tijd . Om een uur of 09.30 komen we bij een sluis waar een vrouwtje staat, die het er over heeft tegen Piet dat er een bakkertje om de hoek zit. Piet echter zit met zijn handen in zijn Hollandse haar en verstaat helaas nog geen woord Frans.  Dus die stuurt haar naar mij. Ik was nog druk de sluis aan het bekijken, want het was onze 2de afgaande sluis maar deze zag er wat anders uit, dus ik moest eens even bestuderen of we nog verder naar voren konden of niet en of onze kont dan drempelvrij zou zijn.

Voor de leken onder het lezende gezelschap klinkt dit allemaal nog al wazig, maar dat leg ik later nog wel eens uit. Door al dat gepeins was ik er dus ook niet helemaal bij. Althans niet in het Frans en begreep ik ook niet helemaal wat ze nou eigenlijk allemaal aan het vertellen was. Het ging over brood en een bakker, die dicht bij was maar of zij nou het brood verkocht of de bakker dat was niet helemaal duidelijk. Dus ik bedacht me niet en pakte een brood van de stape,l die op een tas lag.  “Oh non” klonk het in het Frans “Ce sont les miennes”. Ik was dus toch nog niet helemaal wakker, want ik zou dus bijna met haar brood er vandoor.  Dus toen begreep ik pas, dat ik naar de bakker moest. Zij bleek de vrouw van het lege schip achter ons te zijn, die op haar op dat moment alleen varende man stond te wachten. Ze was er bij de vorige sluis afgestapt en was naar de bakker gelopen en eigenlijk had Piet dat ook wel gezien, want toen we voorbij voeren had ze al heel vriendelijk naar ons staan zwaaien, maar goed het was allemaal nog niet echt tot onze duffe hersenen doorgedrongen. Maar zo krijg je wel heel komische tafereeltjes. Haar man riep ons later op en vertelde honderd uit over de beurs en de vrachten en waar we een  cafe et tabac konden vinden en een supermarkt. Eveneens vertelde hij ons dat we niet naar Origny konden omdat de sluis ervoor maar 5.06 breed is. Wij zijn namelijk 5.07 ,dus altijd handig om te weten. Wat een centimeter al niet voor verschil kan maken. Hij moest namelijk  laden van Origny naar Sas de Gand. Hij laat zelfs een briefje achter bij de volgende sluis met een telefoonnummer van een goede bevrachter die nette tarieven betaald. Want ja als je lang geleden hier bent geweest dan is het toch wel handig als je weet waar je zijn moet, hij wenst ons veel succes toe et un bon voyage en wij hun het zelfde.

Voor het pand tussen sluis 26 en 27 op het Canal de St Quentin worden we door de sluismeester gewaarschuwd. Sinds vrijdag loopt hier water weg.  Het zou op 2.70 moeten staan maar het staat op 2.54 en het is nog steeds zakkende.  Nu liggen we op 1.95m diep dus het kan wat hebben, maar goed je weet maar nooit hoe ver het inmiddels is gedaald. Volgens ons is het hele traject niet dieper dan 2.20 maar goed dat kan inmiddels met de franse slag veranderd zijn. Dat weet je maar nooit. Het pand loopt inderdaad minder lekker dan het vorige, maar we krijgen er geen vastlopers mee. We blijven dan ook keurig midden in de vaargeul, want we hoeven geen tegenliggers te vrezen volgens de sluiswachter, wiens werk het is om dit soort info door te spelen aan de schippers.  We woelen echter wel flink door de bagger dus er is inderdaad iets mis. Het is inmiddels half 7 en we zijn vlotte leerlingen. Een vorige keer moesten we achterwaarts om onszelf een goede ligplaats te verschaffen. Nu hadden we zoiets van: Tjonge dat is hier mooi liggen voorbij sluis 28 aan bakboord met allemaal picknick tafels. Wij in de ankers want ja het is maar weer de vraag of je bij de volgende sluis überhaupt een ligplaats hebt. Wij hebben hier heerlijk de warme maaltijd genuttigd Stokbrood met Kippenragout en sla. Ja Ad jouw sla en die heeft ons heerlijk gesmaakt. Als we dat eerder geweten hadden dan hadden we hem voor jullie bewaard, maar ja nu je toch aan de reis bent, zouden we je niet tijdig kunnen treffen en een verlepte smaakt niet zo lekker als een verse frisse groene. Wat mais al niet teweeg kan brengen voor buren die nog nooit je buren geweest zijn. Het is een bijzondere wereld.

 
Powered by CMSimpleRealBlog
smiley smiley