a way of life

 

Archief

Van de grote en brede vaarwaters  af.

zaterdag 11 juni 2005

A notre famille et nos amies,

We zijn van de grote en brede vaarwaters af. Een goed begin is het halve werk zou je zo zeggen. Op de L'Eccaut Canalisee, mag je met 2.20 m diepgang varen. Na 500 meter gaat het echter recht voor uit, terwijl we eigenlijk bakboord uit moeten. We blijken met de kimmen aan de grond te zitten. We komen er weer uit en vervolgen onze weg naar de eerste sluis. Echter voor we die hebben krijgen we een brug en direct daarna een bord 4 meter uit de wal blijven. Onder deze brug bleek de wal weggezakt, waardoor we dus weer vast maar nu echt vast kwamen te zitten. Daarbij  ook nog eens dwars in het kanaal. We zagen de bui al hangen, om hier te moeten overnachten, maar ja wat na de nacht? Dan heb je nog steeds hetzelfde probleem.
Dus manoeuvreren maar met de hele handel en vooral met veel geduld. Rustig vooruit en rustig achteruit draaien en daarmee krijgen we er weer wat beweging in. Plots waren we dan ook weer vrij.  Het gaat hier niet hard meer 4.5 km soms 5.5 km maar meer zit er niet in. Soms zelfs maar 3.5 km per uur. Waar hebben we voor gekozen? Een rustig leven in Frankrijk? Hoe bedoel je.  

We komen bij de eerste sluis. Er zijn er twee naast elkaar. Een lege spits die achter ons voer krijgt de brede sluis van 5.60 men wij nemen de smallere van  5.20 m  Ik, Piet krijg het schip er goed in,  het duurt misschien wat langer dan bij een ervaren schipper maar het lukt 40 m lang. Het past er allemaal in. 't lijkt wel raar. Zeggen nu al "hij zit er weer in hoor" en ook dat klinkt ons nog wat vreemd in de oren. Bij deze eerste sluis krijgen we een kastje mee om de sluizen te kunnen bedienen. 

 Suzanno krijgt hier bij de sluis van Iwuy twee kroppen sla aangeboden en als rechtgeaarde Nederlander vraagt ze eerst hoeveel ze kosten. Niets zegt de man, dus helemaal verbaast en overrompelt neemt ze de prachtige kroppen aan. Diegenen die beweren dat Frankrijk een prachtig land is maar eveneens zeggen, dat de Fransen er niet zouden moeten wonen, zouden na zo n ervaring toch op hun oordeel moeten terugkomen. Wij weten in ieder geval al wat we vanavond zullen eten. We moesten trouwens de sateliet  schotel er af halen en de schijnwerper eveneens, die op het dak stonden. Ook het blauwe bord want het wordt hier echt krap wat hoogte aangaat ,dus moeten dan ook oppassen met het autootje.

We gaan goed de sluis uit en alles gaat hier weer een stuk beter, daar het hier weer wat dieper word. Doen de sluizen hier met gemak. Ze zijn wat breedte aangaat 5.60 breed en 40 m lang. Zo kunnen we hier alvast wennen, voordat we aan de sluizen van 5.15 breed en smaller moeten beginnen, die straks zonder twijfel zullen gaan komen.

Suzanno staat liever voorop om de touwen te regelen, daar ze precies weet tot hoever ze het schip in de sluis kan laten lopen, zodat de roeren achter mooi vrij blijven. Daarbij moeten ze daarna dan ook nog een keer dwars gelegd worden uit voorzorg. Ook al is het hier nog allemaal ruim genoeg, we maken er toch maar een gewoonte van. We zijn hier al heel wat tegemoet komend verkeer tegen gekomen en ook dat is best spannend als je weet hoe ondiep het aan de kanten is.  Soms lijkt het alsof je kop op kop gaat varen, maar ieder voor zich draait op het juiste moment weg, zodat de schepen elkaar kunnen passeren. Je kunt niet altijd voorkomen dat je elkaar tijdens het passeren soms lichtelijk aan raakt. De meeste schepen, althans de Franse zien we hier nog op de hand sturen en dat is een helse klus als het zo droog is. Wij hebben een luxe positie met ons hydrolische  stuurwerk en zelfs dan wil die nog weleens weglopen. We leren ons schip iedere dag beter kennen.

 Om 18.30 doen we nog een sluisje, de 2de op het kanaal van St Quentin en gaan vervolgens naar het volgende sluisje om daar voor de nacht vast te maken. Het is maar een pandje van een kwartier varen, dus we zouden lekker bijtijds van een glaasje wijn kunnen genieten. Niets was minder waar. Allereerst blijken er überhaupt geen palen om aan vast te maken en zouden ze er wel zijn dan zou je niet hebben kunnen komen, want midden in het vaarwater lagen we al vast, want het is zoals wel vaker gebeurd op de franse kanalen weer eens droog. We kwamen dwars in het kanaal te liggen, waarvan beweerd wordt, dat deze toch 2.20 diep is. Wij liggen 1.95m.

We liggen nu dus echt vast en als we vooruit manoeuvreren dan gaat de kop naar bakboord waar het enorm droog is. Proberen we achteruit dan moeten we op passen, dat we niet met de roeren de wal raken Willen we de kont verder van de wal draaien dan gaat het schip alleen maar recht vooruit nog dieper de ondiepte in. Dus eerst maar weer even het water tot rust laten komen om weer wat water onder het schip te krijgen. Gelukkig hadden we allebei ondanks het einde van de dag nog een voorraadje geduld maar daarmee kregen we het schip nog niet zo een twee drie los. Er komt een wagentje aan van de VNF (mannen van het waterschap die de sluizen controleren en helpen als er iets niet goed verloopt. Hij pakt van ons een touw aan die we hem toegegooid hebben en legt hem om een boom op ons verzoek en zo komen we dan toch nog weer los.

Vreemd genoeg op de hand zonder de schroef te gebruiken, maar zo hadden we klaarblijk toch meer water onder het schip. Maar ja, als je al los bent betekent dat nog niet dat je een ligplaats hebt, want die waren er immers niet voor deze sluis. Dus dan maar weer 500 meter achteruit met het schip, want daar waren wel bolders om aan af te meren. Nu hadden we de bedoeling om vooruit te komen in dit bestaan, maar soms moet je toch wat stapjes terug doen en dat is super met een geladen schip, wat zijn eigen weg zoekt in de Franse bagger. Maar goed we weten de klus te klaren en liggen dan toch eindelijk afgemeerd boven  sluis 2 van het Canal de St Quentin om 20.30 na weer een hartelijke Franse helpende hand, die een touwtje van ons aan pakt  De sla smaakte verukkelijk in combinatie met zachte camembert en een koel wit wijntje. Heerlijk om even bij te komen. We breien er voor vandaag maar weer eens een eind aan.  Morgen gaan we maar weer verder met ons Franse varens avontuur

Presque pas de temps a manger, donc pas aussi a grandir Vandaag 17 sluizen gehad als ontbijt en als lunch hadden we yoghurt met muesli. Iedere keer als we een hap dachten te kunnen nemen, waren we al weer bij een sluis. We hebben een mooi traject gehad door veel groen met prachtig kwelende vogels en bij een vennetje, die we passeerden waren de kikkers om het hardst aan het kwaken Zwanen, die heerlijk aan het genieten waren van het zonnetje aan de kant van de wal. Ook veel vriendelijk zwaaiende mensen

 De sluizen gaan bijzonder goed we varen er al erg bedreven in zonder de wanden te raken. De 2de sluis vanmorgen liet het afweten. We konden wel invaren, maar na het oplichten van de blauwe stang om de sluis in werking te stellen gebeurde er niets. Dus de post communication de Crevecoeur er maar bij geroepen. Al gauw kwam er een mannetje, die het mankement verhielp. In een bepaalde bief (pandje) moesten we aan een plastic paal draaien die boven het water hangt. Piet was bang, dat ik hem zou missen dus liet hij de paal midden voor het schip uitkomen. Zo kon ik er inderdaad makkelijk bij maar ja die paal gaat natuurlijk niet aan de kant terwijl we verder varen, dus ik maar snel op de luiken gesprongen, tenminste zoiets moet het geweest zijn, want ik stond er ineens bovenop om de paal veilig langs het autootje te begeleiden Ik kon me herinneren dat dit vroeger zoiets was als een doorzichtige dekwasslang Nou deze dus niet. Maar alles verliep uiteindelijk prima. De sluizen gaan soepel en dat nu al met een snelheid van 2.5 km per uur. Nu lijkt dit niet snel, maar met zoveel gewicht is dit voorlopig snel zat. Athans voor ons in ieder geval wel. De ervaren schipper is hier natuurlijk veel bedrevener in en zal dat ongetwijfeld een stuk sneller doen, maar dat is voor ons voor later misschien weggelegd. Als we meer gas geven gaat de snelheid eerder naar beneden dan omhoog. Dus gaat het maar met 1100 of 1200 toeren door de pandjes. Eerst stond Suzanno voor op en deed de touwen, maar haar armen verzuurden vandaag al snel van al dat gooi werk en natuurlijk ook vaak misgooien. Dus je gooit ook veel vaker dan dat je sluizen hebt. Dus halverwege ik aan het gooien en Suzanno het schip er in varen en dat ging na elke sluis ook sneller. Goed teamwork.

Het touw gooien is best wel zwaar werk helemaal als je 5 x achter elkaar moet gooien om het touw om de verste en hoogste bolder te krijgen. Daar moeten we echt nog wat bedrevener in worden. Ik dacht eerst van dat doe ik wel even, maar het lijkt een stuk makkelijker dan het is. Dus ik kan wel staan lachen maar omgekeerd kan Suuz dat nu dus ook. Als haar armen weer wat meer gewend zijn, zal het ook weer een stuk beter gaan, want ze is de slag nog niet verleerd maar in het begin is het gewoon weer even wennen. 

We gingen er van uit dat we de ram vandaag niet zouden halen, maar het tegendeel blijkt waar. We hadden zelfs 45 min. over. Dus dat scheelt weer voor morgen. De tocht door de tunnel duurt 2 uur en ik maak maar even van de gelegenheid gebruik om eens wat op papier te zetten. Zoals het nu lijkt hebben we een goede keus gemaakt, gaan goed met elkaar om wat het communiceren betreft. Dat wil zeggen, dat in stress situaties we allebei rustig blijven en het de ander niet kwalijk nemen als iets niet helemaal gaat zoals we hadden gewild. Je kunt immers niet zien hoe ondiep het water is. Dus we nemen het zoals het komt en als het een uurtje meer kost dan zij het zo.

 Het is voor ons allebei erg spannend en dat merken we dan ook als we op de weegschaal staan. Piet van 84 kg naar 80 kg schoon aan de haak en Suzanno van 70 kg naar 66 kg schoon aan de haak. Mijn bloeddruk, die altijd veel te hoog was zit weer op 134 bovendruk en 83 onderdruk. Hier heerst kennelijk een gezonde spanning. Als Suzanno mij wat vraagt of een opdracht geeft, dan zeg ik, “ jo dat komt goed baas” geintje moet kunnen toch. Ik ben en blijf nog best wel lang een dekzwabber natuurlijk, maar een heel gelukkige op alle fronten.

Na de tunnel een lang pand gedaan van 5km en vervolgens mogen we nog een tunnel doen, deze echter op eigen kracht. Hierna weer een pandje van 2 km. Aan bakboord is een kade waar lege spitsen zijn gaan liggen. Waarschijnlijk vanwege het feit dat er weer eens geen fatsoenlijke ligplaatsen zijn voor de sluis. Als je dat weet dan vaar je daar dus niet naar toe. Dus wij nemen dan ook het zekere voor het onzekere en sluiten achter de legen aan in de rij. Morgen zien en of horen we wel of ze verder gaan door de sluis of dat ze hier aan de Quai du Commerce blijven liggen, wie weet wel om te laden.  Alles kan hier in la douce France.  Het is inmiddels alweer 22.30 en we duiken er zo maar weer eens in na een broodje en een wijntje. Morgen hebben we weer een lange dag voor de boeg. Dan hopelijk toch eentje van 12 uur, zoals we verwachten van de Franse 12 uurs economie. Tot nog toe hebben we steeds meer uren gedraaid, doordat het toevallig steeds zo uitkwam. We ook zoiets hadden van, dan hebben we dat maar weer gehad en wat we vandaag kunnen doen hoeven we morgen niet te doen. We zijn natuurlijk nog allesbehalve de snelste. Echter snel zijn en brokken maken kost ook tijd. Dat willen we niet, want de lading moet veilig overkomen, dus dat doen we dan ook. Maar eerst maar weer eens even lekker slapen en morgen gezond weer op. Liefs en welterusten.

 
Powered by CMSimpleRealBlog
smiley smiley