a way of life

 

Archief

Lekker stroompje in de rug.

dinsdag 05 september 2006

Goedenavond Frankrijk, Nederland Canada en Kroatie, Want, je (Bert) zult daar in Kroatië vast wel een keer een internetcafé binnenstappen denken we. (Zo zie je maar we achtervolgen je overal). Tja er was even emailstilte van onze zijde. Hadden zoals al gezegd de stroom behoorlijk mee toen we naar Ardoise gingen. Op de Rhone ging het pittig snel naar beneden. De bruggen die wel voor wat problemen zouden kunnen zorgen, hebben we allemaal goed kunnen nemen. We merkten wel dat de stroom erg veel kracht heeft en de palen soms erg snel op je af komen. Nu weten we ook wat dat is. Voor we het wisten waren we al op de plek waar we moesten zijn. Nadat we al slingerend de Rhone afgekomen zijn, laverend tussen blokken hout en complete bomen, want als er veel water loopt dan neemt het altijd veel troep mee naar beneden. Zaterdags waren we in Ardoise en maandags moesten we lossen en dat is dan ook allemaal prima verlopen. De zondag ervoor zijn we nog even lekker de Provence in gereden en hebben bij onze Domaine de la Gayolle nog even een rode Provence opgehaald. Zodat we van de winter kunnen doorgenieten van deze heerlijke soepele robijnrode wijn. Onderweg even bij een fruitstalletje langs voor een kistje perziken waar je in NL alleen van kunt dromen. Eigenlijk weten we niet echt meer hoe perziken horen te smaken, maar als je ze hier weer geproefd hebt dan wil je niet anders meer. Toen we maandags leeg waren rond een uur of 2 zijn we nadat we de papieren geregeld hadden gelijk vertrokken naar Beaucaire met nog altijd een lekker stroompje in de rug, en de mistral begon ook weer te waaien. Dinsdagavond lagen we al in Frontignan Caramus. Heerlijk zonnig maar wel winderig weer. De temperaturen waren in ieder geval goed. Gelijk even met Hans, Ina en Remi gebeld zoals afgesproken want het leek hun leuk om een weekendje over te komen. Ze besloten om donderdags naar ons af te reizen en dan zondags weer terug te gaan. ´s middags ontvingen we een telefoontje dat hun auto er in de buurt van Valence mee was gestopt. Ze stonden bij de garage en deze ging voor hun via hun verzekering regelen dat ze toch naar ons toe konden komen met de TGV. De auto moesten ze achterlaten en deze zou in de loop van de week bekeken worden (personeelsgebrek door de vakantie). Ze hadden zo´n beetje hun groentetuin mee maar konden in de trein natuurlijk niet alles mee nemen dus lieten het achter bij diverse hulpvaardige personen. ´s avonds kwamen ze geheel verreist en uitgeput aan. Lekker wat gegeten en gedronken en langzaam kwamen ze beetje bij beetje bij. Inmiddels stond er een pittige frisse wind maar een ieder wilde graag in de frisse buitenlucht blijven op het voordek. De bedjes waren klaar en opgemaakt dus daar zijn ze op een gegeven moment lekker in gerold. Zo ´n eerste nacht is voor een ieder altijd even wennen maar men had redelijk geslapen. De volgende dag vrijdags bleken de donkere wolken van Jailly hun achtervolgt te hebben en kregen we te samen met de wind ook nog wat regen te verwerken. Dat mocht de pret allemaal niet drukken want Hans en Remi waren druk in de weer met de roeiboot en trachten elkaar te water te krijgen met succes. Ina gaf de voorkeur aan een wat rustiger dag en al keuvelend zorgden we samen voor de maaltijd. Alhoewel de jongens in de roeiboot daar ook hun best voor deden want ´s avonds hadden we heerlijke oesters vooraf. En ook nog lekkere mosseltjes. Die oesters dat was een heel avontuur want Hans is uren druk geweest met de schoonmaak en het openen. Maar ze waren verrukkelijk. Piet is iedere ochtend steevast bijtijds op om wat aan het schip te doen. Want als de zon nog niet schijnt of in ieder geval grotendeels nog achter de wolken schuil gaat kun je het beste met teren bezig zijn. Dus iedere ochtend een paar uurtjes. Ook alle motoren weer onder handen gehad nieuwe filters en ververst dus we kunnen er weer even tegenaan. Zaterdagmorgen was Remi al vroeg uit de veren en was lopend met de hond naar de bakker gegaan en kwam terug met heerlijke verse broodjes. vandaag kregen we ook bezoek uit Toulon, Phillis de dochter van Hazel uit Nieuw Zeeland had besloten om ons te bezoeken. Inmiddels was het weer aardig verbeterd en nadat we een Carrefour hadden bezocht hebben we Phillis van de trein gehaald in Sete. Het was geweldig leuk om elkaar weer eens te zien en lekker te kunnen bijkletsen. Ze vond het allemaal heel bijzonder aan boord en vroeg ons dan ook de oren van het hoofd. In Toulon ging ook alles uitstekend en maakte men zich weer op voor het nieuwe schoolseizoen. Ze waren net terug van een sportieve vakantie met de kinderen. Frank haar man was niet meegekomen omdat hij het weekend zijn grootmoeder ging bezoeken in Abbeville in de buurt van de Somme. Deze is al in de 90 en ze hadden elkaar al een tijdje niet gezien. Hans vermaakte zich uitstekend met de nieuwe hengel en probeerde wat aan de haak te slaan maar de vissen waren niet bijster bijtlustig. Nadat we ons ´s avonds weer tegoed hadden gedaan aan allerhande culinaire variaties hebben we met elkaar heerlijk op het voordek gezeten. En zelfs kunnen genieten van vuurwerk welke in een naburig plaatsje de lucht in ging. Er zijn hier in de zomer veel festiviteiten waar vele toeristen maar ook fransen op af komen. Iedere jaar in augustus strijden de jouteurs om de eer, dit zijn mannen die op een soort van gondelachtige bootjes van de bootjes af moeten duwen. Zwaargewichten tegen zwaargewichten en licht tegen licht er is zelfs voor de junioren een aparte afdeling. Dit is een traditie van een paar honderd jaar oud en wordt zeer enthousiast in ere gehouden. Zondag ´s middag zijn we lekker met elkaar naar het strand gegaan.  Er stond weliswaar een aardige bries en het water was wat fris maar het zonnetje maakt veel goed. De viervoeter Lua vermaakte zich ook prima aan boord. Voor haar was het allemaal de eerste keer wat ze meemaakte en net als bij Cindy heeft ook zij enige hinder van hoogte vrees. Maar alle hindernissen werden door haar overwonnen en ze was ´s avonds dan ook bekaf van alle nieuwe indrukken. Phillis hebben we rond 17.30 weer op de trein gezet naar Toulon nadat we op de barbecue nog wat halfgare groenten hadden bereid met kruidenboter. en stokbrood. Er staat ´s maandags erg veel wind en we besluiten om vandaag de Mont Saint Clair te beklimmen door de kronkelige straatjes van Sete. Alwaar de wedstrijden van Jouteurs in volle gang is dus hier blijven we dan ook even hangen om het schouwspel te bewonderen. De klauterpartij voert ons langs vijgen en amandelbomen dus het snoepen gaat onderweg gewoon door. We worden boven op de berg beloont met een prachtig uitzicht over Sete we kunnen de Pyreneeën zien liggen en zelfs de plek waar we met ons schip liggen. Maar dat is wel erg ver weg waardoor het schip dan ook niet kunnen waarnemen. De afdaling bezorgt me verzuurde spieren maar het was alleszins de moeite waard. Dinsdag is onze laatste dag en we besluiten dan ook om nog even lekker naar het strand te gaan alhoewel we wel zo´n beetje worden gegrit straalt. De temperatuur is zeer aangenaam het water echter des te kouder. Na het strandbezoek gaan we nog even langs een muskaat huis en proberen een paar lekkere wijntjes uit met als resultaat dat we natuurlijk ook wat lekkers meenemen. Boodschappen had ik ´s morgens al gedaan dus woensdag na het laden kunnen we zo weg. Het laden liep perfect op een paar kleinigheden na. Ze begonnen met 3 camions(vrachtwagens) om vervolgens met 1 verder te gaan dus dat schoot niet echt op. Om 12 uur moesten we nog 4 vrachtwagens hebben terwijl er maar 1 reed. En om 13uur moesten we weg zijn want de kade was besproken voor het laden van kolen. De havenmeester vond dat we te langzaam laden tja als er geen vrachtwagens zijn dan klopt dat ook wel dan gaat het allesbehalve vlot. Maar ja wie was de eigenaar van dat probleem. Er zouden meer vrachtwagens besteld worden maar ja kwamen ze op tijd. Toen ze uiteindelijk kwamen dacht de havenmeester zich te kunnen en moeten bemoeien met het laden en gaf de chauffeurs opdracht. om ons heel snel vol te gooien. Dit viel niet in goede aarde althans niet bij mij. Dus ik maakte hem dan ook duidelijk dat niet hij de verantwoordelijke schipper was, maar ik. en ik zou bepalen hoe er geladen werd. De chauffeurs begrepen gelukkig wie ze voor zich hadden en legden zich bij mijn opdracht neer. Als we niet op tijd vol zouden zijn dan zou de havenmeester ons wegsturen zo brulde hij nog na. Hij kreeg mijn rug te zien en hij begreep klaarblijkelijk mijn boodschap want ik heb hem niet weer gezien. Als hij een probleem had dan moest hij dat maar met de bevrachter regelen die het vervoer ook had geregeld. Ik wenste echter geen bemoeienis met het laden Hij wilde me zelfs nog uitleggen hoe we moesten laden. Als we daarnaar hadden moeten luisteren dan hadden we nu op 1 oor gelegen en dat vaart pas lekker. Sommige denken dat ze verstand hebben maar weten alleen nog niet hoe ze het moeten gebruiken. Toen de laatste vrachtwagen kwam bleek dat ze 230 hadden willen lossen dit tegen de afspraak in daar we niet dieper wilden komen te liggen dan 1.80. dus hij kon een groot deel weer mee terug nemen. Uiteindelijk waren we om 13.00 vol en lagen er keurig bij, op zoet water gemeten hebben we nu 218 ton in dus 4 ton minder dan oorspronkelijk de bedoeling was. Intussen had Ina het ergste stof binnen al verwijdert zodat ik me daar niet al te druk over hoefde te maken. Samen met Hans heb ik dicht gelegd terwijl Piet kon varen, want we moesten de auto ook nog aan boord zetten die we in Frontignan hadden achter gelaten. Eenmaal daar vertrokken zijn we de boel maar eens flink gaan spoelen en dat was wel nodig want we hadden weer flink staan stofhappen. Zowel Hans als Remi hielpen mee en dat was dan ook super gezellig, met de nodige natte pakken die men op liep dat is altijd het voordeel van de zomer. Ina zorgde voor eten en drinken en zo was een ieder druk bezig. ´s avonds lagen we in Aigues Mortes en zijn we na het eten nog even het stadje in gewandeld. Piet bleef aan boord en wilde vroeg naar bed zodat hij de volgende ochtend om 05.00 kon starten. Het was een stevige wandeling die ons naar Aigues Mortes voerde tussen de wijnvelden door. Volgens mij hebben we de afstand zigzaggend wel 2 keer afgelegd overal een druifje snoepend. Het is een mooi oud (maar zeer toeristisch) aantrekkelijk stadje met oude stadsmuren en spekgladde pleintjes. Piet en ik zullen hier zeker nog een keertje samen naar toe gaan. Donderdags waren we nadat Piet om 05.00 de motor al aan had om 15.30 in Avignon. Wij (Remi en ik ) zijn snel even naar de DAF garage gereden om te kijken of we wat gereedschap konden lenen om de gebroken bout uit de motor te krijgen. Dit was geen enkel probleem en kregen het zo mee zonder borgHet ging om wat boortjes en 2 linkse tappen. We vonden dit toch wel heel erg attent. Piet gelijk aan de slag en de volgende ochtend konden we de zaakjes weer terugbrengen. Hans ging vast naar het station om een treinkaartje te regelen, zodat hij de volgende dag op tijd met trein bus en taxi naar de garage kon in Le Peage Roussillon om de auto op te halen.. ´s Avonds na de maaltijd met elkaar even Avignon in gelopen. Piet was moe dus we hebben het niet te laat gemaakt maar nog even gezellig een wijntje gedronken op het voordek. Vrijdag  Remi en Ina gingen nadat ze Hans op de trein hadden gezet even naar de provencaalse markt. Remi kwam daarna terug aan boord met Lua terwijl Ina nog even een museum bezocht. Hier was Lua kennelijk niet zo gelukkig onder want Hans was al weg en nu ook nog eens Ina dus de viervoeter vond het nodig om in haar eentje Ina te zoeken. Allereerst de giga drukke snelweg over het stadje in en vervolgens weer de snelweg over richting schip. Toen we haar kwijt waren vreesden we het ergste. Remi rende het stadje in en ik bleef bij de snelweg staan voor het geval ik haar zou zien. Piet bleef aan boord. En ja hoor op een gegeven moment liep ze op de kade langs de snelweg. Ik hoopte maar dat ze me niet zou zien want ik stond aan de overkant. Toen we haar eenmaal hadden en haar vermanend hadden toegesproken stonden we allemaal zo´n beetje met knikkende knieën bij te komen. Je moet er toch niet aan denken met die drukke weg. We hebben de stoeltjes van zout water ontdaan en hebben heerlijk aan de wal gezeten. Remi de auto gewassen. Ina het vooronder weer op orde gebracht met al de bagage. Nog wat wasjes gedaan en Remi en ik hebben nog wat boodschappen gedaan. Bij Hans liep het nog niet zo vlot. Dat was ook nog een heel avontuur want toen hij daar wegreed stond hij binnen de kortste keren al weer stil tja en toen kon hij tot 14.00 wachten want ze hebben hier 2uur middagpauze dus dat schoot even niet op. Toen we thuis kwamen van de boodschappen was Hans er inmiddels ook. En na een laatste gezamenlijke maaltijd zijn ze na de ergste vrijdagdrukte op de weg naar Jailly les Moulins vertrokken. Remi zou ´s avonds nog een feestje hebben en gelukkig heeft hij daar nog een paar nachtelijke uurtjes van kunnen genieten. Dus jullie snappen het al wel, met vrienden aan boord heb je een hele gezellige drukte en kom je niet echt aan mailen toe. Het leuke was dat wij ook echt een lekker vakantie gevoel hadden omdat we allemaal wat deden in de huishouding en dan blijft het leuk. We hebben dan ook een heerlijke tijd achter de rug. En nu is het weer even wennen zo met zijn 2tjes, want dat is ineens best wel stil. We komen langzaam weer in ons ritme. Zaterdag zijn we niet zo heel ver gekomen. De sluis van Avignon werd onklaar gevaren door 2 snelle grote schepen waar we niet bij pasten. En de sluis daarna had panne dus we lagen ´s avonds in Bollene en dat was nou niet bepaald de afstand die we in gedachten hadden. Zondag daarentegen liep lekker en maandag hebben we ook een lekkere dag kunnen maken. ´s avonds waren we in Lyon en de hele dag stond in het teken van 04 september en we werden dan ook de hele dag gebeld en gemaild. Iedereen nog bedankt daarvoor dat geeft zo´n dag toch altijd weer dat speciale tintje. Wij hebben er ´s avonds een glaasje bubbelwater op gedronken. En zo is er weer een jaartje bijgekomen. Het loopt vandaag heel erg goed en we verwachtten dan ook in Ormes te komen. Morgen St Jean en donderdag beginnen we dan aan het Canal de Marne a la Saone ofwel Canal de Heuilley. Dan wordt het weer sluisjes draaien en hebben we het ruime sop weer achter ons liggen. We zijn benieuwd waar we de 16de zullen liggen, waarschijnlijk in de omgeving van Chalons sur Marne. Moeten we dan maar weer eens zien of we dan nog net zulk een mooi weer hebben als nu. Misschien dat we dan weer het voordek terras openen en wat lekkers klaar maken. Of dat we een gezellig restaurantje pakken en ons laten verwennen en verrassen. Maar dat is nog erg ver weg.

 
Powered by CMSimpleRealBlog
smiley smiley