a way of life

 

Archief

Wat een DAG!!!

zaterdag 05 augustus 2006

Om 07.00 varen we de sluis in. Er loopt iemand op de sluis, naar alle waarschijnlijkheid de man die ons gaat begeleiden. Hij komt ons bekend voor,wat eigenlijk heel raar is want we kennen hier immers niemand. Er zijn hier meer mensen die ons kennen dan omgekeerd. Die bewegingen, dat loopje, de snelle doeltreffende handelingen. Als die nou cowboy schoenen aan zou hebben dan weet ik het zeker, maar dat is niet het geval. Wie is deze man en waar kennen we hem van. Oh ik weet het al, ondanks het feit dat hij niet rossig is, maar hij kan natuurlijk zijn haar geverfd hebben (daar is hij ijdel genoeg voor)………Ja hoor we weten het zeker Het is onze Canadese Bert. Wat vinden we dat nou leuk dat hij zomaar een paar uurtjes meeloopt. Alle gekheid op een stokje, wat kunnen mensen soms lijken op diegene die je goed kent. Zouden we allemaal een dubbelganger hebben op deze aardbol. Heel bijzonder.  Nou Bert het was ons een genoegen hoor, hoe je ons zo vlot van dienst bent geweest wel wat kort van 07.00 tot 09.00 maar je moest natuurlijk de winkel om 09.00 openen. Nu krijgen we bij iedere sluis weer een ander die “vast” voor die dag de sluis bedient. Zodra we in de sluis zitten wordt er al naar de volgende sluis gebeld met het mobieltje dat ze hem voor ons klaar moeten zetten . Alles loopt gesmeerd ondanks dat er hier en daar erge droge stukjes zijn, maar er zitten ook zeer goede panden tussen waar we toch heel gemakkelijk. en vlot doorkomen. Ook vandaag weer spannend waar we gaan komen aan het eind van de dag. 11.45 Een meneer verschijnt ten tonele. Een nerveus bazig typje denken we aan zijn houding te zien. Zijn gezicht staat niet vrolijk. Hij begint met zich niet voor te stellen. En vraagt tot hoe laat we gisteravond gevaren hebben. Daar kon hij kennelijk niets van zeggen want dat was later(22.15) dan ze in eerste instantie gezegd hadden (21.30). Hij heeft een probleem. Dat dachten we al. Hoe laat bent u vanmorgen begonnen, 06.00 ??? nee want de sluis was pas om 07.00 open !!! Aha normalement de schepen die hier varen zijn sneller, nu wordt ons verweten dat we niet snel genoeg zijn. Waarom zouden we dat toch doen (terwijl we er zelf belang bij hebben om er zo snel mogelijk door te komen) vreemde gasten die schippers!!! Nu komt de aap uit de mouw. Het is weekend en hij kan geen personeel vinden, die eerder wil werken, dat betekent voor 09.00. Want zondags beginnen ze hier normaal gesproken om 09.00, maar ze willen ons immers eerder laten passeren en langer laten doorvaren. Tja wiens probleem is dat, wij varen zo hard we kunnen en hij is degene die geen personeel kan vinden, dus we maken ons maar geen zorgen. Zijn superieur zit hem natuurlijk op de huid en nu vindt hij, dat hij ook iemand op de huid moet gaan zitten, tja en dan staat daar zowaar een schipper voor zijn neus, dat is toch effe makkelijk.  We zitten nog in zijn sectie en hij wil ons er gewoon zo snel mogelijk uit hebben, want dit is een lastige verantwoordelijkheid waarmee ze hem hebben opgezadeld. En die verantwoordelijkheid kun je maar beter zo snel mogelijk doorschuiven naar de volgende sectie. Als ik vraag met wie ik van doen heb gehad kijkt hij me verbouwereerd aan, votre nom s´il vous plait, oh eh Frouchard, dat was toch vreemd dat mensen je zomaar vragen hoe je heet. De volgende sluismeester die wat meer praktijk ervaring heeft, verteld ons dat we lekker snel zijn gevaren en dat we vandaag makkelijk bij de automatische sluisjes zullen geraken in tegenstelling tot wat zijn chef beweert. Maar meneer Frouchard piekert altijd wat te veel, maakt u zich maar geen zorgen, is zijn advies. Om 16.00 zijn we bij sluis 22 waar we weer een telecommande meekrijgen een kastje waarmee je op afstand de sluizen kunt activeren. want we komen nu in een traject dat we geen begeleiding meer hebben maar alles automatisch geregeld word. Het bewuste traject waarvan meneer Frouchard dacht dat we er niet op tijd zouden kunnen komen. Vanaf een centrale post wordt er meegekeken op een paneel met allemaal lichtjes en  zo weten ze precies waar we zitten. Als er iets mis gaat dan kunnen we op de sluis terecht bij een kastje waarin je mag spreken net zoiets als de ANWB maar dan simpeler. Wat nu als de deuren niet opengaan wanneer je de sluis in wilt en je niet aan de wal kan komen wat hier heel gebruikelijk is. Eh ja dat is ook zo, wel als u een mobiel heeft dan kunt u bellen zegt een man die langs het kanaal dienst heeft voor noodgevallen. En is daar een nummer van bekend ?  ja zeker !! en zou ik die mogen hebben?Eh ja ik zal even zoeken. Handig he dat er word meegedacht. De eerste automatische sluis (21) We varen de sluis in. Het ziet er dreigend uit in de lucht maar het lijkt ons voorbij te trekken. We hebben de kop binnen de sluis 1 hele grote bliksemschicht en het begint gigantisch te plenzen terwijl ik net naar voren loop. Daar houd ik een giga nat pak aan over en als we boven in de sluis zitten en ik naar achteren loop is de bui voorbij. Wat een timing heeft de natuur. We zitten nu in de vallei en hebben inmiddels al een aantal sluizen gedaan. We zijn net door Thaon gekomen. Het stadje Chavelot is er zo ongeveer aan vast gebouwd. Het loopt niet raar. Ze gaan ons tot 20.30 a 21.00 door schutten. We zijn benieuwd waar ons dat brengt. We denken in ieder geval voorbij Epinal. 21.00 Wel nu ik kan inmiddels al wel vertellen dat dat anders is uitgepakt.

We voeren sluis 16 in en dit is een vrij hoge, waar ik dan ook niet makkelijk een touw om een bolder op de hoge muur kon krijgen. Toen Piet zag dat ik hem miste en we de bolder voorbij voeren, leek het hem verstandig om even achteruit te draaien zodat ik op de luiken kon klauteren en alsnog een poging kon wagen om het touw vast te zetten. Terwijl hij achteruitsloeg hoorde hij een vreselijk klap. Er ging iets heftigs door de schroef, wat mocht Joost weten!!!!!Wij zijn eerst gewoon geschut en naar de volgende sluis gevaren, maar toen merkten we al dat dat niet lekker liep. Het schudde vreselijk, achteruit draaien hielp ook niet echt. We konden ternauwernood de bocht voor sluis 15 krijgen, manoeuvreren ging niet echt lekker. Alles schudde en danste. In sluis 15 de man van de sluis verwittigd wat er in de vorige sluis gebeurd was. En verteld dat we zo niet verder konden. Of hij de brandweer kon bellen en om een duiker kon verzoeken. Dit ging hij direct doen. Hij verbond ze met mij door, zodat ik kon uitleggen wat er aan de hand was. Ze zouden direct komen en dat was ook zo, met een kwartier waren ze er al. We hadden immers haast met het zakkende water. Ze arriveerde met zwaailampen en vier auto´s tegelijk. Tjonge jonge weer zo´n circus bij het schip. We waren halverwege in de sluis blijven liggen opgeschut en wel, zodat de duikers genoeg ruimte bij de schroef zouden hebben. Twee duikers gingen er te water nadat ze zich er van verzekerd hadden dat de motor niet meer liep. Als ze geluisterd hadden dan hadden ze kunnen horen dat die niet meer liep, maar dat zijn zo van die protocollaire vragen die er allemaal bij horen. Het duurde niet lang of ze kwamen al weer boven met de mededeling dat er een heuse autoband inzat. Met een soort van zaag gingen ze hem te lijf, dat was echter niet voldoende, want er moesten ook de nodige ijzerdraden worden doorgeknipt die normaal gesproken als bewapening dienen in de band zelf. Dus maar even een tang opgesnord die dat te lijf kon gaan. En ja hoor na 20 minuten was de klus geklaard en kon het hele circus weer naar huis. Wij nog even een plekje opgezocht en konden zowaar aan 1 ring het schip vastmaken vlak voor de volgende sluis. Aan de kant komen ho maar, gelukkig kregen we hulp van de man die nachtdienst heeft in het geval van calamiteiten. Tikje bizar want wat vaart er ´s nachts nou. Maar wij zijn gelukkig weer van die ellendige band af dankzij de snelle actie van de franse brandweer. Nu nog een lekker glaasje wijn en dan maar naar bed want het was weer een bewogen dag. Morgenvroeg moeten we weer tussen 07.00 en 07.30 paraat zijn terwijl we anders zondags van een gunstiger vaarschema kunnen genieten, helaas nu even niet. Ze zetten echt alles op alles om ons door die Vogezen te persen. Welterusten maar weer, dat hopen wij ook en morgen op pad naar het hoogste en droogste pand

 
Powered by CMSimpleRealBlog
smiley smiley